Jerzy bińczycki Wzrost Waga – Urodzony 6 września 1937 w Witkowicach, zmarł 2 października 1998 w Krakowie Jerzy Biczycki był polskim aktorem teatralnym i filmowym.Na jego dyplomie Akademii Teatralnej im. Ludwika Solskiego widnieje rok 1961. Po ukończeniu szkoły katowicki teatr Teatr lski im. Stanisław Wyspiaski zatrudnił go na miejscu. Po raz pierwszy wystąpił w roli Starka w filmie Men of the Realm Roberta Penna Warrena.
W 1965 roku został zaręczony przez Zygmunta Hübnera, dyrektora kreatywnego Starego Teatru. Był wierny tej scenie aż do swojej śmierci w lipcu 1998 roku, a na kilka miesięcy przed śmiercią objął nawet stanowisko jej dyrektora.
Większość jego największych ról, jak Poloniusz w Hamlecie i Kajetan w Fantazych Juliusza Słowackiego, Edek w Tangu Sawomira Mroka i Morda w Katedrze Tomasza Becketa, wystawiano w Starym Teatrze. W 1975 wyreżyserował i zagrał w adaptacji Niedźwiedzia i Oświadczyny Antoniego Czechowa.
Jego pierwszą rolą filmową była krótka epizodyczna rola policjanta w filmie Drugi brzeg z 1962 roku. Później był używany głównie w negatywnych rolach drugoplanowych. Rola Bogumiego w filmowej adaptacji Dni i nocy Marii D. Browna z 1975 roku w reżyserii Jerzego Antczaka przyspieszyła jego karierę. Kreacja Biczyckiego spotkała się z tak pozytywnym przyjęciem, że przejdzie do historii polskiego kina jako klasyka.
Film miał szansę na Oscara, a gwiazda filmu zgarnęła kilka wyróżnień aktorskich. Do Krzysztofa Demidowicza: „Zbudował fascynującą, ponadczasową sylwetkę zwykłego człowieka”. Spektakl ten pokazał kunszt aktorski Biczyckiego. W ten sposób umiejętnie odsłonił głęboką złożoność i rany tej postaci.
W kolejnych latach Biczycki współpracował z kilkoma różnymi reżyserami, m.in. z Wojciechem Marczewskim , Filipem Bajonem , Jerzym Kaszubowskim i Andrzejem Wajdą . Zasłynął rolą Szarlatana w sztuce Jerzego Hoffmana. Ostatni filmowy występ Jerzego Biczyckiego miał miejsce w Panu Tadeuszu, gdzie zagrał Macieja Dobrzyskiego. Spędził 36 lat pracując w Hollywood i zagrał ponad 70 ról.
Ostatnią jego rolą na scenie była rola Eskalusa w sztuce Williama Szekspira „Miarka za miarkę” Tadeusza Bradeckiego. Ostatnią jego zasługą reżyserską był Teatr im. Inscenizacja Ślubów panieńskich Aleksandra Fredry w reżyserii Ludwika Solskiego, w której wystąpił także gościnnie.
Zarówno Unia Demokratyczna, jak i Unia Wolności przyznały się do jego lojalności politycznej. W 1991 r. ubiegał się z ramienia partii UD o mandat senatora województwa tarnowskiego. Potrzebna była większość 40 050 głosów, ale otrzymał on jedynie 39 150.2 września 1998 roku jego serce nagle zamarło i zmarł w Szpitalu im. Gabriela Narutowicza w Krakowie. Na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie został pochowany.
W latach 60. urodziła mu się Magdalena i aktorka Elbieta Willówna. Ożenił się ponownie wiele lat po rozwodzie z Elbietą Godorowską, politologiem i krytykiem teatralnym, która w 1982 roku urodziła im syna Jana. Przez trzydzieści lat był filarem zespołu Starego Teatru. Stał się bohaterem nocnego życia Krakowa dzięki roli niezapomnianego Bogumiego Niechcica w „Nocach i dniach”.
Biczycki kształcił się w zakresie sztuk performatywnych w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Do Krakowa przyjechał Ludwik Solski w 1961 roku. Po ukończeniu szkoły rozpoczął karierę aktorską w Teatrze Śląskim w Katowicach.
Po raz pierwszy wystąpił na Broadwayu w inscenizacji Generalnego Inspektora Michaiła Gogola w 1961 roku w inscenizacji Mieczysława Daszewskiego. Jerzy Jarocki wyreżyserował także Heiniego Zurmuhla w Franku V Friedricha Dürrenmatta w 1962 r. i Trojkina w Annie Wodzimierza Majakowskiego w 1963 r. Autorem obu dzieł jest Michaił Lermontow.
Został zatrudniony jako woźny w roku swojej premiery, czyli w 1965 roku. Jakub w Nie-Boskiej Komedii Zygmunta Krasiskiego z 1965 r. w reżyserii Konrada Swinarskiego i Edek w filmie Jarockiego z 1965 r. na podstawie Tanga Sawomira Mroka to dwa przykłady ról, które zagrał w filmach.
W tych rejonach rozpoczęła się kariera Biczyckiego jako współczesnego aktora. Później wystąpił jako Jan w Pożegnaniu Judasza Ireneusza Iredyskiego i Siostra Angela w Mniszkach Eduarda Moneta w reżyserii Swinarskiego. W 1971 powrócił do Jarockich jako Czeladnik II w Szewcach Witkacego. W tym kontekście Zygmunt Gre poczynił następującą obserwację:
Poza tym Biczycki ma ładny design. Od Edwarda w Tangu aktor ten przejmuje role specyficznego i stosunkowo wąskiego typu, zwłaszcza osób, dla których myślenie jest wyraźnie trudne, które muszą często marszczyć czoło, ale każdą z nich rozwija na swój sposób. ogromna skala.
W ekranizacji Emigrantów Mroka z 1976 roku w reżyserii Andrzeja Wajdy Biczycki zagrał postać o imieniu XX, która była do niej niezwykle podobna. Jak to ujmuje Joseph Kelera: stworzył postać bogatą w swym kanciastym powłoce, wyrazistą, wielowarstwową, znakowąbardzo bliskie wizji autora.
Magnum opus Biczyckiego trafiło do kin w 1975 roku. Wcielił się on w postać Bogumiego Niechcica w filmowej adaptacji powieści Marii D.browskiej „Noce i dni”. Do 1971 roku aktor miał już na swoim koncie kilka ról filmowych, m.in. Skok i Sól czarnej ziemi Kazimierza Kutza oraz Życie rodzinne Krzysztofa Zanussiego . Jednak to w roli Bogumiego naprawdę zabłysnął.
Jako aktor „Noce i dnie” stanowią szczyt jego kariery. Nawiązał kontakt wzrokowy z jednym z widzów spośród prawdopodobnie dziesiątek milionów. Tania, wciągająca gra aktorska Bogumiego tchnęła nowe życie w jego małżeńskie upokorzenia, tworząc bardziej osobistą atmosferę, w której można je było przeżywać.
Umiejętnie obnażył smutek serca nieodwzajemnionej miłości Niechcica; pragnął i był zdolny do namiętnej miłości, lecz przez wiele lat był skazany na zapomnienie przez Barbarę, która kurczowo trzymała się swojej wyidealizowanej przeszłości. „Film” , nr 6 Krzysztofa Demidowicza.
W filmowej adaptacji Szarlatana Tadeusza Dogi-Mostowicza z 1982 roku w reżyserii Jerzego Hoffmana Biczycki osiągnął ten sam zdumiewający efekt, co profesor Rafa Wilczur. Na tym zdjęciu pokazał także subtelną grę aktorską. Nie rozwadniał zalet tej postaci, ale też nie portretował jej wyidealizowanej wersji.
Karierę aktorską Biczyckiego charakteryzowała pozorna dojrzałość duchowa, a także otwartość na logiczne i często empatyczne poznawanie rzeczywistości. wszystko w życiu i sztuce. Odzwierciedleniem tego poglądu były późniejsze znaczące przedstawienia teatralne Biczyckiego.
Recenzent pochwalił jego „wielkie zaangażowanie wewnętrzne” i „prostotę środków wyrazu” w kreacji Tomasza Becketa. Adaptacja Jarockiego Morderstwo w katedrze Thomasa Stearnsa Eliota opisuje głównego bohatera jako dużego, zamyślonego i skupionego wewnętrznie człowieka.
To „Tygodnik Powszechny” Bronisława Mamo z 2. numeru 21. tomu z 1982 r. Według Boeny Winnickiej, która recenzowała Don Carlosa Fryderyka Schillera, „Króla Filipa gra Jerzy Biczycki”. W 1984 roku spektakl poprowadził Laco Adamik. – Nie jest dyktatorem nadużywającym swojej władzy ani fundamentalistycznym chrześcijaninem. Jest inteligentnym despotą, dla którego dobro swojego państwa jestpriorytetem,takjakgoprzedstawia.
