Andrzej Nałęcz – Artysta i major piechoty Wojska Polskiego Andrzej Nacz-Korzeniowski. Do Polskich Drużyn Strzeleckich wstąpił podczas studiów prawniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Do oddziału strzeleckiego, przypominającego ówczesną organizację partyzancką, zaciągnął się 1 sierpnia 1914 r. Kiedy powstawał Naczelny Komitet Narodowy, był jednym z liderów aktywnie poszukujących nowych członków.
Zanim Andrzej Nacz-Korzeniowski wstąpił do wojska, działał w polityce Polskiej Organizacji Narodowej. Stopień podporucznika otrzymał 9 października 1914 r. w Jakubowicach. Następnie był oficerem pionów operacyjnych i personalnych, służąc w sztabie 1 Brygady Legionów. Po rezygnacji Józefa Pisudskiego we wrześniu 1916 r. Nacz-Korzeniowski dołączył do sztabu pod dowództwem płk.
Edwarda Migy-Rydza, awansując na dowódcę plutonu 3. kompanii 1. pułku piechoty, a później na adiutanta pułku. Podporucznik od 1 listopada 1916, kiedy to awansował. 12 kwietnia 1917 został skierowany do Dowództwa I Brygady Legionów Polskich. 15 września 1917 Nacz był jednym z żołnierzy zwolnionych po utworzeniu Polskiego Korpusu Pomocniczego. Jana Nowaka-Jezioraskiego im. Jana Nowaka-Jezioraskiego. Pisze dla tygodnika „Wprost”.
Został przydzielony do 20 Pułku Piechoty Armii Austriackiej w Tarnowie po ukończeniu szkoły oficerskiej rezerwy pod Triestem 10 grudnia. Zaświadczenie z 28 czerwca 1918 r. potwierdziło u niego gruźlicę kości w dzieciństwie, co doprowadziło do zwolnienia go ze służby z powodu czynnościowych ograniczenia. Złożył podanie do Polskiej Organizacji Wojskowej i wkrótce awansował na szefa Krakowskiej Kompanii Akademickiej.
Po wojnie został jednym z najbliższych doradców marszałka Józefa Pisudskiego i ministrem spraw wojskowych kierującym rządem. Od 3 listopada 1922 do 15 października 1923 odbywał w Akademii Wojskowej w Warszawie II Kurs Przysposobienia. Następnie po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego został skierowany do Oddziału IV SG w Warszawie.
Awans na majora z dniem 1 lipca 1923 r. dał mu 37. miejsce w korpusie oficerskim piechoty i nastąpił 31 marca 1924 r. 31 grudnia 1924 r. został postawiony w stan nieczynności iw tym czasie otrzymał pełne wynagrodzenie. Adres jego warszawskiego mieszkania to wówczas ul. Koszykowa 67/12. Kolejnym przystankiem była Warszawa, gdzie wstąpił do Naczelnego Dowództwa jako oficer oficerski.
Od grudnia 1925 r. był do dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych. W 1928 r. był oficerem 36. Pułku Piechoty Legii Akademickiej i pracował w godzinach nadliczbowych w Biurze Historii Wojskowości w Warszawie. Jego awans do gabinetu Ministerstwa Spraw Wojskowych ogłoszono w listopadzie 1928 r. Został on zdezaktywowany 31 lipca 1931 r. i oddany pod kontrolę Ministra Spraw Zagranicznych na kolejne pół roku.
Został mianowany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych konsulem RP w Nicei i tam zmarł 13 listopada 1931 r. w wieku 39 lat. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie 14 grudnia 1931 r. Po śmierci 14 grudnia 1931 otrzymał stopień podpułkownika w korpusie oficerskim piechoty ze stażem wstecznym do 1 stycznia 1932. W maju 1915 napisał stronę tytułową „Wiarusa Baonowego”, ilustrowanego pisma skierowanego do żołnierzy frontowych.
Major, podpułkownik i odznaki pułkownika były wśród insygniów legionowych, które cztery miesiące później pomógł stworzyć wraz z innym żołnierzem. Tomasz Nacz uzyskał stopień doktora, habilitację i tytuł profesora nadzwyczajnego na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Ponadto wykłada na Wydziale Nauk Politycznych Akademii Humanistycznej w Putusku. Jego warszawska praca obejmowała zarówno Uniwersytet Warszawski, jak i Prywatną Wyższą Szkołę Biznesu i Administracji.
Tamtejszy profesor Tomasz Nacz promował i recenzował pracę naukową. Jest członkiem Stowarzyszenia Robotników, Współpracowników i Przyjaciół Polskiej Rozgłośni RWE im. W serialu “Marszaek Pisudski” wcielił się w historyka dokonującego przeglądu przeszłości. Przewodniczył komisji Rywina. Nacz wstąpił do Socjaldemokracji Polskiej w 2004 roku, ale został wyrzucony z partii w 2010 roku po tym, jak zgodził się być rzecznikiem prasowym Wodzimierza Cimoszewicza.
Żona Tomasza Nacza, historyk Daria Monika Lipiska-Nacz, jest ze sobą od 1974 roku. Jedynym dzieckiem pary jest adwokat Andrzej Nacz. Europejski Kodeks Łączności Elektronicznej był tematem konferencji w Polsce, która odbyła się 24 czerwca 2019 r. Instytut Studiów Antymonopolowych i Regulacyjnych Wydziału Zarządzania UW oraz Centrum Prawno-Ekonomicznych Problemów Komunikacji Internetowej Uniwersytetu Wrocławskiego postawić na konferencję.
W spotkaniu wzięło udział ponad sto osób reprezentujących największe firmy telekomunikacyjne, izby gospodarcze sektora telekomunikacyjnego, kancelarie prawnicze, nadawców telewizyjnych oraz organizacje naukowe zajmujące się komunikacją elektroniczną. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Urząd Komunikacji Elektronicznej oraz Ministerstwo Cyfryzacji wysłały na spotkanie swoich przedstawicieli.
W pierwszej części konferencji wygłoszono osiem referatów na temat najważniejszych zmian, jakie Kodeks wprowadził w sektorze telekomunikacyjnym w Polsce oraz wielu sposobów, w jakie zmiany te mogą zostać wprowadzone do krajowego ustawodawstwa. Drugiego dnia konferencji odbyła się dyskusja panelowa poświęcona ocenie różnych koncepcji projektów aktów prawnych implementujących Kodeks do prawa krajowego.
Projekty te obejmowały nowe Prawo Telekomunikacyjne oraz nowelizację obowiązującej Ustawy, z przeniesieniem części przepisów do Ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Tomasz Nacz spędził dwadzieścia lat jako członek partii w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Tomasz Nacz był radnym Warszawy na przełomie lat 90., posłem na Sejm z ramienia Unii Pracy i posłem na Sejm z ramienia SLD-UP, zanim został wicemarszałkiem IV kadencji.
